5 rozdział..

..Co się stało.?- zapytałam podchodząc do brata.

-Ta..a..t..a..a..- zaczął z drżącym głosem.

-Coś nie tak.? Co z tatą.?

-On..on..chodź.!

Złapał mnie za rękę i prowadził do lasu. W tej chwili byłam przerażona.

-Jeydon gdzie my idziemy.?

-Chodź.! Nie pytaj o nic.!

Weszliśmy do ciemni, a tam..tam na drzewie wisiał ogromny sznur. Ojciec był najprawdopodobniej do niego przywiązany. Zaczął krzyczeć, mama jego głowę trzymała na kolanach..żyje, na szczęście żyje. Znaleziono go w odpowiednim czasie. Nie mogłam powsztrymać się od łez..płakałam jak oszalała.

-Lola..- szeptał tata -..Jeydon proszę podejdźcie..

Zbliżyliśmy się do niego z lekkim wahaniem.

-Kocham was..- zaczął -..kocham was wszystkich ale moje życie dobiega końca jestem uzależniony od tych świństw. Nie możecie tak żyć.

-Tato przestań..pójdziesz się leczyć..-wtrąciłam.

-Dobrze dla was wszystko.

Następnego dnia nie poszlam do szkoły, razem z mamą zawiozłyśmy ojca do szpitala, tam się nim zajęli.

Gdy dobiegła godzina 16 ubrana w nowe ciuchy udałam się przed dom. Właśnie szedł Eduardo, w ręku trzymał różę, którą po zbliżeniu podarował mi. Łzy napłynęły mi do oczu. Podziękowałam mu pocałunkiem w policzek. Szliśmy ciągle w jedną stronę w pewnej chwili chłopak złapał mnie za rękę i oświadczył, że idziemy do kina. Film jest niespodzianką. Coraz bardziej mnie zadziwiał. Doszliśmy. O taak, coś strasznego. Kupił dwa bilety na horror. Nie pozwalając mi za nic płacić.

Po filmie zaprowadził mnie do lasu, pokazał tam swoje wyjątkowe miejsce. Był to domek na drzewie.

-Razem z ojcem wybudowaliśmy go gdy miałem 10 lat..- zaczął opowiadać -..od tamtej pory przychodzę tu codziennie by pomyśleć. To mi pomaga i przypomina o nim.

-Bardzo mi przykro..

-To niczyja wina, takie jest życie nic nie poradzimy..

-Zgadzam się.

-Od paru miesięcy spieram się z uczuciami..

-To tak samo jak ja.

-Lola..- uśmiechnął się czule -..kocham cię.

-Słucham.?

-Słowa nic nie znaczą ale może to coś ci powie..

Zaczął mnie namiętnie całować. Czułam, że to uczucie jest prawdziwe..jak to jest możliwe.? Nie mogłam w nic uwierzyć. "Czy to sen.? Jeżeli tak, to chcę nigdy się nie obudzić"..rozmyślałam.

-Eduardo.?

-Tak.?

-Ja ciebie też..

-Naprawdę.?

-Tak.

-Nie wiem co powiedzieć.

-Najlepiej nic.

Odwróciłam się i pobiegłam do domu, a tam w ogrodzie stała Dania wraz z Jeydonem. Moje oczy były niezmiernie duże od tego widoku..

_____________________________________________

W rozdziale na czarno zaznaczone jest słowo ciuchy tam kliknijcie na nie i wyskoczy komplet.;D